6 april Palmetto SP - San Antonio

We staan vroeg op want we hebben met Jennifer en Jan, die we via het AA-forum kennen  - het AA-forum staat voor Alles Amerika forum, niet voor het Anonieme Alcoholisten forum; dit om misverstanden te voorkomen - in San Antonio afgesproken. Na het ontbijt breken we de tent af en pakken we de auto in. 

Tegen tien uur arriveren we bij ons hotel in San Antonio: de Red Roof Plus+. We hopen dat we de auto er al kunnen parkeren.

We zijn natuurlijk veel te vroeg om al in te checken, maar volgens de aardige meneer Paul van de balie is onze kamer al klaar en hoewel vroeg inchecken normaal gesproken geld kost, mogen we van hem gratis de kamer op. We zitten op de zesde etage en we hebben niet alleen uitzicht over San Antonio maar we kunnen zelfs ook de Euromast in Rotterdam van hieruit zien.

Even later gaat de telefoon op onze kamer. Het is meneer Paul van de receptie. Er ligt een mobiel van ons op de balie beneden. We hadden hem overigens nog niet gemist. Ik zal niet verklappen van wie de mobiel was, maar het is niet de mijne.

Nadat de mobiel weer in ons bezit is gekomen. lopen we naar de Alamo. Het is tien minuutjes lopen vanuit ons hotel. Bij de Alamo hebben we met Jennifer en Jan afgesproken. 

Om misverstanden te voorkomen, dit zijn niet Jennifer en Jan maar wat figuranten die bij de Alamo horen.

Maar dit zijn ze (plus Marianne) wel. Jan kijkt de verkeerde kant uit. Nou ja, kan gebeuren.

Het is erg druk bij de Alamo en een bezoek aan het gebouw zelf laten we daarom maar aan ons voorbij gaan.

Heel eerlijk gezegd maakt het gebouw van buiten bekeken niet zo veel indruk op ons. De kans is dan ook niet groot dat we later zullen zeggen: "Remember the Alamo!"

Na de Alamo lopen we naar de Riverwalk. Die is niet alleen supertoeristisch en superdruk maar ook superleuk. We vermaken ons er prima. Zie hier een kleine impressie:

Uw bomenkenner herkent direct een Palmetto!

Maar wat dit voor een boom is, geen idee, wellicht een zeventakker?

Ik weet niet wat er in de grond zit, maar de bloemen groeien er flink van.

Volgens mij is dit gewoon boerenkool.

Tussen het slenteren door drinken we uitgebreid koffie op een terrasje. Terwijl we daar zitten, zien we veel bootjes met toeristen voorbij komen.

Zelf hebben we niet zo'n boottochtje gedaan, In de loop van de tijd lopen de wachttijden er voor op tot een uur. (Dus wil je zo'n boottocht doen, doe het vroeg.) De gidsen in de bootjes wijzen hun klanten op allerlei bezienswaardigheden. Doordat ze dit luidkeels met hulp van een microfoon doen, kunnen wij ze op de wal ook goed horen. Zo roepen alle gidsen dat dit gebouw te zien is in de film Ghostbusters uit 1984. 

Nu speelt die film zich af in New York, maar hé een kniesoor die daar op let. Ik heb het later even op internet opgezocht en kwam dit tegen op een forum over de film. 

"The Riverwalk boat tours have long brought up the point about a filming location in San Antonio. It is a bit of an exaggeration really, but technically true. A small team from the second unit in Los Angeles was sent to get some still shots and a small amount of footage of the Tower Life building for the film. 55 (Spook) Central Park West, Dana's apartment building, was only something like 19 stories high, and in the film, the director wanted it to appear taller. So this building in San Antonio was picked due to similar architecture and for having gargoyles. These shots, mainly of the middle of the building and roof structure were then composited onto the actual building. All just special effects. I don't think any actors were ever there for filming."

 

Alleen de buitenkant van het middengedeelte is dus in de film geprojecteerd. De Riverwalk geldt ook als een romantische locatie. Zo heb je er een brug met honderden slotjes.

Het kan ook zijn dat hier verschrikkelijk veel fietsen worden gestolen.

Maar hier hebben twee mensen elkaars hart gestolen

Verder lopen er uiteraard ook rare mannetjes rond zoals deze vreemde snuiter.

Hij duikt overal op. Zie hem hier ergens buiten het gebied van de Riverwalk.

Het lukt Marianne maar niet om hem te ontlopen. Ook hier is hij weer aan het photobomben.

Zucht, daar is hij weer. Hier zit hij in een Mexicaanse wijk die we ook hebben bezocht.

Het zijn niet alleen oude gebouwen in het centrum van San Antonio. Je hebt er ook nieuwe.

Opmerkelijk is dat sommige bomen in San Antonia nummers hebben. "Boom 4777 wil graag water."

Ook zijn er her en der de nodige 'murals' te zien. Het lijkt net of er mensen met de mural bezig zijn, maar ze maken deel uit van de mural. Dat geldt ook voor die man in de rolstoel links.

Een Mexicaanse buurt lijkt ons wel iets voor de lunch, maar dat hebben heel veel anderen ook bedacht, dus daar zien we maar van af

We lopen daarom maar terug naar de Riverwalk en eten daar op een terras.

Aan het einde van de middag lopen we nog even door het King William Historic District waar je een hoop mooie huizen hebt.

 

Een mooi oud huis in de King William wijk. 

Deze is in verval. Zo lijkt mij dat de reling van het balkon boven zijn beste tijd wel heeft gehad.

Deze boom heeft een deel van het hek "opgeslokt".

Enfin, tegen zes uur nemen we afscheid van Jennifer en Jan. Terwijl zij met hun camper terugrijden naar hun camping, lopen wij weer terug naar ons hotel. Nadat we weer bijgekomen zijn van alle vermoeienissen, lopen we 's avonds wederom naar de Riverwalk om daar ergens aan het water Mexicaans te eten.

Je staat even op om een foto te maken en ondertussen eet hij op twee chippies na alle Mexicaanse chips op. En dan er nog onschuldig bij blijven kijken ook.

Teruglopend naar ons hotel komen we nog langs de verlichte Alamo.

Op onze hotelkamer kijken we nog even naar de weersvoorspellingen voor overmorgen, de eclipsdag. Die zien er niet zo best uit, maar ach zoals de Franse schrijver Eugène Ionesco al zei: "Je kan de dingen pas voorspellen nadat ze gebeurd zijn."

Het weer: half bewolkt, 28˚C

7 april San Antonio - Del Rio

 Een reisdagje: van San Antonio naar Del Rio

We staan redelijk vroeg op. Nadat we alle spullen weer in de koffer hebben gekregen - elke keer een wondertje - checken we uit. We laten de auto nog even bij het hotel staan en lopen eerst de stad in naar een vlakbij gelegen Denny's voor het ontbijt. We hoeven niet te wachten en krijgen direct een tafeltje. Ze zijn open van 'Sunny-side Up to Moon over my Hammy' aldus het opschrift op de rug van het t-shirt van onze serveerster. ('Sunny side up' wil zeggen een gebakken spiegelei en 'Moon over my hammy' is een gerecht dat ze serveren.) Onze serveerster lijkt ons heel oud, ook al zijn we zelf ook niet meer de jongsten. Dik in de zeventig vermoed ik, de serveerster; niet wij. Dat zie je in Amerika wel vaker; oude mensen die nog aan het werk zijn. 

Na het ontbijt - er staat buiten ondertussen een rij mensen te wachten - lopen we nog even San Antonio in. We willen kijken of we ergens wat lekkerder brood kunnen vinden dan dat van de Walmart. Het meeste brood van de Walmart vinden we maar niks. Marianne heeft op google een adres gevonden van een bakery. Onderweg naar deze bakery komen we langs het Texas Selfie Museum.

Het Texas Selfie Museum

Een Selfie Museum, juist ja. Ik neem aan dat het de bedoeling is dat je hier een selfie maakt met het gebouw op de achtergrond en dat je je selfie dan naar het museum opstuurt. Eigenlijk maak ik nooit selfies - hoogstens per ongeluk - maar de kunstenaar in mij voelt nu de behoefte om een selfie te maken. De leesbril wordt opgezet zodat ik het juiste knopje kan vinden en voilà. De eerste twee pogingen zijn niet echt succesvol, maar de derde poging is museumwaardig vind ik; Marianne is een iets andere mening toegedaan, maar die heeft geen verstand van kunst. Maar goed, ik moet er nog even over nadenken of ik het ga opsturen. Je moet uitkijken wat je allemaal aan de buitenwereld prijs geeft.

Als we bij de bakery aankomen, zien we dat deze op zondag is gesloten. Ai, even niet bij stil gestaan. Een andere bakery is wel open, maar daar staat een gigantische rij. Het lijkt wel zo'n tik-tok rij in Amsterdam.

We lopen maar weer terug naar ons hotel. Onderweg komen we weer langs de Alamo. Weet u het nog van gisteren, de Alamo? Remember the Alamo! Op een platformpje bij de Alamo staat een kanon met een groepje mensen er bij. We bekijken het kanon ook even. De groep mensen blijkt bij een guided tour van de Alamo te horen. De gids vertelt uitgebreid hoe de slag tussen de Mexicanen en het groepje mensen dat de Alamo verdedigde te werk ging. We luisteren als echte Hollanders even gratis mee.

Onze gratis gids met het kanon (is overigens een replica; het kanon, niet de gids)

Even verder op zien we bij een Ripley's de reuzehoofden van Joe Biden en Donald Trump. 

En buiten Ripley's zien we dit rare stel. 

Push the RED button. Ja, ja, ik ben niet gek. NEVER push the RED button.

Als we terug bij het hotel zijn, zien we dat de lucht boven San Antonio betrekt. 

Er wordt slecht weer verwacht met mogelijk onweer en hagel. We gaan daarom maar snel op weg naar Del Rio, waar de weersverwachting voor morgen weliswaar ook niet goed is om de eclips te bekijken, maar waar het in ieder geval droog zal blijven volgens de voorspelling.

De weg naar Del Rio is niet de meest interessante route en dat geldt ook voor de plaatsen die we onderweg tegenkomen, zoals Knippa, een heel klein plaatsje. Aan de kant van de weg staat een bord met de tekst "Go ahead and blink, Knippa is bigger than you think." De volgende stop is Uvalde. Het is tegenwoordig vooral bekend omdat hier in 2022 een 'school shooting ' plaats vond die aan 21 mensen (19 scholieren en 2 leraren) het leven kostte. 

Uvalde is niet echt een boeiende plaats. Ik las een keer in een reisgids dat er geen enkele reden is om in Uvalde te stoppen tenzij je een tractor wilt huren. Wij stoppen er wel. Niet om een tractor te huren, maar om te tanken en een zak ijs en nog wat andere boodschappen bij de Walmart te kopen. We tanken bij een benzinestation met de naam Murphy. Het telt vijf pompen; vier zijn er bezet, eentje is vrij. We rijden naar de vrije pomp, maar als we daarvoor staan zien we een bordje 'Out of order': Murphy's law. We rijden een rondje en sluiten achteraan bij een wel werkende pomp.

Bij het benzinestation zien we wat bloeiende cactussen staan. Marianne maakt er wat foto's van. Je weet maar nooit of je nog elders in Texas cactussen tegen komt. Spoiler Alert: Texas staat vol met cactussen.

Kijk, zo zien die cactussen er wel aardig uit, maar als je wat verder uitzoomt, komen ze toch in een wat ander perspectief te staan.

We lopen na het tanken naar de naast gelegen Walmart. We hebben tot nu toe vaker een Walmart bezocht dan een nationaal of staatspark. De stand 'Bezochte Walmarts' - 'Bezochte Staats- en Nationale Parken' is 3-2.

Opmerkelijk: Fight Hunger! Door het kopen van grote zakken chips steun je hier de voedselbank. 

Na ons bezoek aan de Walmart vervolgen we onze weg naar Del Rio. Het is een saaie weg. Heel boeiend vinden we dit deel van Texas niet. 

Tegen een uur of vier komen we aan in Del Rio. We hebben er een kamer gereserveerd in de Motel 6. Nog geen 60 dollar per nacht. We hebben die kamer al een jaar geleden gereserveerd, toen ze blijkbaar nog niet door hadden dat het morgen eclipsdag is. Op een gegeven moment hadden ze dat wel door en stegen de kamerprijzen op hun site naar boven de $500, maar vanwege de slechte weersvoorspellingen zijn er vermoedelijk annuleringen geweest en kon je volgens hun site er gisteren voor $250 dollar een kamer reserveren en vandaag voor nog maar $125. Marktwerking heet dat.

Onze motel 6

Het motel valt niet tegen. Ze hebben een leuk zwembad (met een terrasje en een grasveldje met een picknicktafel), waar we zowel een snelle als koude duik in nemen.

Daarna gaan we eten bij de plaatselijke Applebee's. Volgens Google Maps is het er drukker dan normaal. Als we er binnen lopen, is het er heel rustig. Oké, het kan dan nog steeds drukker dan normaal zijn, maar als dat het geval is, dan zou dat niet al te best voor de Applebee's zijn. 

Drukker dan normaal

Een gezonde salade vooraf

Als we zitten te eten, zie ik steeds twee dezelfde personen voor me. De lieftallige Marianne en op de achtergrond de formule 1 coureur Valteri Bottas. Er hangen tv-schermen waarop sportwedstrijden te zien zijn. Op het scherm waar ik tegen aan zit te kijken is de Grand Prix Formule 1 van Japan bezig. Het scherm is echter blijven hangen op een foto van Valteri Bottas tijdens het voorstelrondje van de coureurs. Na een uurtje weet ik wel hoe hij er uit ziet. (Van Marianne kan ik natuurlijk niet genoeg krijgen.)

's Avonds lopen we nog een blokje om. Er worden nieuwe huizen gebouwd. Prefab zo te zien, Ze hoeven alleen nog maar uitgepakt te worden.

Terug op de hotelkamer kijk ik nog even naar de weersverwachting voor morgen. Die is niet al te best. Zwaar bewolkt hier. Ai! Voor de noordelijke delen van Texas worden zelfs waarschuwingen afgegeven voor zware hagelbuien en flashfloods. Goed dat we daar niet zitten, maar toch, een zonnetje tijdens de zonsverduistering was wel fijn geweest.

Enfin, we gaan het zien morgen (of niet).

Het weer: bewolkt/zonnig, 31˚C